13 Mart 2012

BABAM!!..

bugun babamı izledim uzun uzun ne kadar yaşlandığını farkettim ne kadar yorgun olduğunu..

eskiden saatlerce anılarını anlatırdı televizyondaki herşeye sinirlenebilir ağlayabilirdi hiç bi zaman sert bir baba olmadı bize karşı her zaman daha çok bir arkadaştı hemen izin veren asla kıyamayan 3 yıl öncesine kadar herşey çok güzeldi fakirdik belki çok sıkıntılar çekiyoduk ama içimizde huzurluyduk o aniden hastalanana kadar herşey ne kadar güzelmiş aslında. şimdi ona her baktığımda içim burkuluyo küçük bi çocuk kadar çaresiz aciz. eskileri hiç hatırlamıyorum bile sanki o adam gideli çok oldu onu kaybetmekten her baktıgımda bıraz daha korkuyorum uyurken nefesini dinliyorum biraz derinden nefes aldığında irkiliyorum.
ben babamın kıymetını doktor 1haftalık ömür biçtiğinde anladım o güne kadar hep yanımda olcak hep aynı kalıcak gibiydi ogünki çaresizliğimi şimdi dile getirmem imkansız gibi allah onun eksikliğini yaşatmadı atlattık o zor günleride ama işte o hiç eskisi gibi olmadı ve ben bu korkuyu hiç içimden atamadım...
şimdi annesinin babasının acizliğinden kaçan bakımından bıkan insanları görüyorum anlamıyorum biz tek bir nefesini sayarken bu insanlar nasıl kıyabiliyo nasıl bu kadar acımasız olabiliyo???..

Hiç yorum yok: